Posted on

Met de tram naar Utrecht

Ik weet het nog goed… aan de hand van mijn vader ging ik mee. Op slechts 5 minuten lopen van ons huis in Nieuwegein was een halte gebouwd. Een halte waar wij op de gloednieuwe sneltram konden stappen richting Utrecht. We hoefden niet in Utrecht te zijn, maar we wilden zo graag een ritje maken in de nieuwe sneltram. Het leek erop dat meer mensen zomaar een ritje gingen maken, want het was best druk. En het was spannend. We luisterden naar het geluid van de rails, we keken naar links en we wachtten totdat de tram de hoek om kwam zeilen. Dat was het eerste ritje met de tram. Een start van vele herinneringen waar ik nog nooit eerder zo bewust over nagedacht heb.

Met de tram waren we binnen 20 minuten in het centrum van Utrecht, het was de ideale verbinding en we maakten er graag gebruik van. Zo bracht de tram regelmatig mijn oma naar Nieuwegein. Mijn moeder zette dan haar haar in de krullers en we dronken gezellig thee. Later bracht de tram mij naar school, eerst naar de Laan van Puntenburg, later ook naar de Amerikalaan. Op zaterdag en donderdagavond had ik een bijbaantje bij de Sting Warehouse. Er bestond toen nog geen mobiele telefoon en ik herinner mij dat mijn moeder mij op donderdagavond altijd tegemoet kwam lopen tegen de tijd dat ik met de tram zou aankomen.

Het was een haat-liefde verhouding. Als kind wilde ik altijd heel graag op het knopje drukken, zodat het rode lampje ging branden. Het afstempelen van de strippenkaart was ook een feestje. Ik stempelde mijn strippenkaart altijd netjes af, totdat ik een ov-jaarkaart kreeg en ik niet meer hoefde te stempelen. De schrik sloeg mij dan om het hart als ik controle zag, want waar had ik ook alweer mijn OV gelaten? En dan de mensen, vooral de groepjes. Soms was ik bang, niet kijken, niet opvallen, misschien zien ze mij dan niet zitten…

Later verhuisde ik naar Vianen en haalde ik mijn rijbewijs. Ik maakte lang geen gebruik van de tram, totdat ik onlangs de tram herontdekte. Ik woon nu net zoals vroeger op nog geen 5 minuten lopen van een halte. Ik moest in de Jaarbeurs zijn en zag op tegen het parkeren. Daarom stapte ik op de tram en weer was ik blij verrast dat ik met 20 minuten in Utrecht aangekomen was.

De tram was maar een klein beetje veranderd. Op een bord kon ik zien, hoe lang het nog duurde, voordat de tram zou aankomen. Die leuke gele stempelautomaten met rode lippen waren verdwenen en de deuren gingen automatisch bij elke halte open. Toch was het geluid van de rails nog steeds hetzelfde. En de mensen, die waren er ook nog steeds, maar ik was nu volwassen en ik had mijn mobiele telefoon op zak.

18 maart 2019 – Nu is de tram voorgoed veranderd. Een grote meid en een mobiele telefoon zijn niet opgewassen tegen het geweld wat zich vandaag heeft afgespeeld.